Vast in de lift!
Door: San
Blijf op de hoogte en volg Sandra
22 Januari 2010 | Turkse en Caicos Eilanden, Cockburn Town
Hallo lieverds,
Bedankt voor alle reacties op het vorige bericht. De nasleep van de aardbeving gaat niet in de koude (spreekwoordelijke uiteraard, in dit klimaat) kleren zitten.
Het is nog steeds verdrietig, het is nog steeds erg en het is nog steeds rampzalig. Bij Grace Bay doen we ons best om ons in te leven in de Haitians. Ik zag een vrouwtje van housekeeping met een handdoek voor haar gezicht voorbij lopen, afgelopen zaterdag. Toen ik achter haar aan liep en haar bij me riep, hoefde ik niet veel meer te doen dan m'n armen om haar heen te slaan. Ze brak. Haar zus was omgekomen. En haar nichtjes. De juiste woorden zijn er op deze momenten nooit. Na het huilen pakte ze haar spullen weer bijelkaar en ging verder met haar werk. Sterk is een understatement.
En dit is maar één voorbeeld. Iedereen van Haiti heeft familieleden verloren. Ze komen naar het werk, alsof dit hun enige houvast is op dit moment.
Er is een speciale 'prayer-service' georganiseerd. Met z'n allen bijelkaar komen, inclusief het management, om te bidden. Het geloof is heel sterk hier, en dat is niet vreemd.
We hebben respect voor ze. Een collega van me, uit Jamaica zei: 'I rate them so much, the only thing they have is love, and that is what makes them so strong'. En zo is het.
Waarschijnlijk zijn de meeste mensen de hele ramp over een paar weken alweer vergeten. Hier zullen mensen nooit meer van hun familie horen en ze zullen er vanuit moeten gaan dat ze zijn omgekomen en zijn begraven met de massa. Ik denk niet dat dit ooit rust geeft.
Dus nu is het aan ons om ze te laten zien dat ze er niet alleen voor staan. En daarom was ik ook zo blij te horen over de inzamelingsactie vanuit Nederland, dat voelt goed en doet goed.
Ondertussen gaat het dagelijkse leven rustig door..anders dan eerst, maar toch. We werken hard, zijn lekker uit eten geweest, hebben het huis gezellig gemaakt, drankje gedaan met vrienden, naar de bank geweest, ik heb dure parfum gekocht..en vandaag nog zat ik vast in de lift, op de hoogste verdieping. Gelukkig had m'n telefoon hier bereik en kon ik m'n manager bellen, die nog op de hoogste verdieping was. Het duurde 20 minuten voor ze me eruit hadden. Maar ik was niet in paniek. Toen ik uit de lift kwam, stonden er wel tien mensen beneden! Hahaha wat een lieverds. En al was dit het meest enerverende wat ik heb meegemaakt vandaag, het valt allemaal in het niet bij het bovenstaande over Haïti...
Alles is ok,
Liefs & kus,
San
Bedankt voor alle reacties op het vorige bericht. De nasleep van de aardbeving gaat niet in de koude (spreekwoordelijke uiteraard, in dit klimaat) kleren zitten.
Het is nog steeds verdrietig, het is nog steeds erg en het is nog steeds rampzalig. Bij Grace Bay doen we ons best om ons in te leven in de Haitians. Ik zag een vrouwtje van housekeeping met een handdoek voor haar gezicht voorbij lopen, afgelopen zaterdag. Toen ik achter haar aan liep en haar bij me riep, hoefde ik niet veel meer te doen dan m'n armen om haar heen te slaan. Ze brak. Haar zus was omgekomen. En haar nichtjes. De juiste woorden zijn er op deze momenten nooit. Na het huilen pakte ze haar spullen weer bijelkaar en ging verder met haar werk. Sterk is een understatement.
En dit is maar één voorbeeld. Iedereen van Haiti heeft familieleden verloren. Ze komen naar het werk, alsof dit hun enige houvast is op dit moment.
Er is een speciale 'prayer-service' georganiseerd. Met z'n allen bijelkaar komen, inclusief het management, om te bidden. Het geloof is heel sterk hier, en dat is niet vreemd.
We hebben respect voor ze. Een collega van me, uit Jamaica zei: 'I rate them so much, the only thing they have is love, and that is what makes them so strong'. En zo is het.
Waarschijnlijk zijn de meeste mensen de hele ramp over een paar weken alweer vergeten. Hier zullen mensen nooit meer van hun familie horen en ze zullen er vanuit moeten gaan dat ze zijn omgekomen en zijn begraven met de massa. Ik denk niet dat dit ooit rust geeft.
Dus nu is het aan ons om ze te laten zien dat ze er niet alleen voor staan. En daarom was ik ook zo blij te horen over de inzamelingsactie vanuit Nederland, dat voelt goed en doet goed.
Ondertussen gaat het dagelijkse leven rustig door..anders dan eerst, maar toch. We werken hard, zijn lekker uit eten geweest, hebben het huis gezellig gemaakt, drankje gedaan met vrienden, naar de bank geweest, ik heb dure parfum gekocht..en vandaag nog zat ik vast in de lift, op de hoogste verdieping. Gelukkig had m'n telefoon hier bereik en kon ik m'n manager bellen, die nog op de hoogste verdieping was. Het duurde 20 minuten voor ze me eruit hadden. Maar ik was niet in paniek. Toen ik uit de lift kwam, stonden er wel tien mensen beneden! Hahaha wat een lieverds. En al was dit het meest enerverende wat ik heb meegemaakt vandaag, het valt allemaal in het niet bij het bovenstaande over Haïti...
Alles is ok,
Liefs & kus,
San
-
22 Januari 2010 - 12:28
Sannette:
83 miljoen, gaaf he? Sterkte nog en San, vastzitten in de lift is niet gaaf. Snel even msnen?
Liefs -
22 Januari 2010 - 12:33
Fleur:
Zo heftig. Zo dichtbij voor jou. Gisteren stond de hele dag in het teken van Haiti. Iedereen heeft het erover. Er worden allerlei acties georganiseerd, ontzettend veel mensen doneren. Maar het zal natuurlijk nooit genoeg zijn, de pijn en het verdriet kunnen nooit meer weggenomen worden voor al die mensen.
Lieverd, veel sterkte!!! Denk aan je. Dikke kus -
24 Januari 2010 - 15:16
Akke-Baukjen:
Heeey dikke pop,
Lees je verhaal met tranen in mn ogen...Tis ook niet voor niks dat jij daar bent hè? Dat je zo n grote steun en toeverlaat voor de mensen kunt zijn...!! Veel sterkte Sandra en...ik vind je een dikke kanjer!! Pas goed op jezelf!
Veel liefs en een dikke knuffel van Akke-Baukjen. -
28 Januari 2010 - 16:48
Ien:
bij ons in het rkz wordt ook war georganiseerd voor haiti. wordt wel groots aangepakt , bands uit binnen en buitenland...
ik doe nog wel verslag.
verder, in de lift is inderdaad niet zo erg, maar lijkt me toch heel erg eng, en gelukkekig had je bereik..... een van mijn nare dromen... ben ook benieuwd wat voor leuke dingen je doet...
ik heb een baan!!!
xx -
01 Februari 2010 - 18:52
Jessica.:
Lieve san.
Wow, wel heftig wat je daar allamaal meemaakt.
lijkt me best wel moeilijk allemaal, Gelukkig word er overal geld ingezameld, het brengt niet alles terug maar het help wel.
en vast in de lift.
Gelukkig had je bereik:)
Xx -
02 Februari 2010 - 15:03
Mem:
x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
